Στόχος είναι η αποσαφήνιση των προϋποθέσεων δημιουργίας μόνιμης εγκατάστασης. Διευκρινίζεται ότι η εργασία από κατοικία ή άλλο χώρο δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι ο χώρος τίθεται στη διάθεση της επιχείρησης. Η αξιολόγηση βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, όπως η διάρκεια, η φύση των δραστηριοτήτων και η ύπαρξη επιχειρηματικού λόγου για την παρουσία του εργαζομένου στο άλλο κράτος. Παρέχονται ενδεικτικά κριτήρια σχετικά με το πότε ένας χώρος κατοικίας μπορεί να θεωρηθεί ως τόπος επιχειρηματικής δραστηριότητας της επιχείρησης, μεταξύ των οποίων και το όριο του 50% του χρόνου εργασίας σε δωδεκάμηνη περίοδο. Υπογραμμίζεται ότι μόνο οι ουσιώδεις δραστηριότητες με πραγματικό επιχειρηματικό σκοπό μπορούν να οδηγήσουν σε μόνιμη εγκατάσταση. Οι οδηγίες αυτές αποτελούν εξέλιξη υφιστάμενων αρχών, ενισχύουν τη φορολογική βεβαιότητα και διευκολύνουν την ασφαλή ανάπτυξη διασυνοριακής και ευέλικτης εργασίας.
Η υπόθεση αφορούσε ιταλική τράπεζα, η οποία υποχρεωνόταν να πληρώνει ειδικό φόρο στην Ιταλία για μέρος των μερισμάτων που λάμβανε από τις θυγατρικές της. Βασικό ζήτημα ήταν το επιτρεπτό του φόρου, δεδομένου ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει πως τέτοια μερίσματα δεν πρέπει να φορολογούνται δύο φορές. Το Δικαστήριο, αναλύοντας το κείμενο, το πλαίσιο και τον σκοπό της Οδηγίας, έκρινε ότι η εξαίρεση ισχύει για οποιονδήποτε φόρο περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά των μερισμάτων στη βάση υπολογισμού, ανεξαρτήτως της φύσης αυτού. Συνεπώς, αποφάσισε ότι, όταν ένα κράτος μέλος έχει επιλέξει να μην φορολογεί αυτά τα μερίσματα, δεν επιτρέπεται να τα επιβαρύνει έμμεσα μέσω άλλων φόρων που βασίζονται στο ίδιο εισόδημα. Επομένως, το ιταλικό κράτος κατά παράβαση υπολόγιζε τα μερίσματα αυτά στη βάση του ειδικού φόρου της, έστω και κατά ένα μόνο ποσοστό. Η παρούσα απόφαση ανέδειξε ότι τα κράτη-μέλη πρέπει να σέβονται πλήρως την αρχή της αποφυγής διπλής φορολόγησης (C-92-94/24).
Μετά από φορολογικό έλεγχο για τις χρήσεις 2001-2013, οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν αίτηση αναίρεσης κατά απόφασης του Διοικητικού Εφετείου, που επικύρωσε την καταλογιστική πράξη της ΑΑΔΕ. Ο έλεγχος διαπίστωσε ότι οι πιστώσεις στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους ήταν πρωτογενείς καταθέσεις άγνωστης προέλευσης που προσαύξαναν την περιουσία τους, χωρίς επαρκή στοιχεία να αποδεικνύουν ότι προέρχονταν από μεταφορές μεταξύ λογαριασμών ή γνωστά εισοδήματα. Οι αναιρεσείοντες ισχυρίστηκαν ότι ήταν φορολογικοί κάτοικοι Σαουδικής Αραβίας και προσκόμισαν βεβαιώσεις του Γενικού Προξενείου στην Τζέντα, πιστοποιητικά υπηρεσίας της προξενικής αρχής και έγγραφα εταιρίας. Το Εφετείο έκρινε ότι αυτά δεν επαρκούσαν για να αποδείξουν τη φορολογική κατοικία, καθώς δεν τεκμηριωνόταν η μόνιμη εγκατάσταση και η μεταφορά των οικονομικών και βιοτικών σχέσεων, ενώ η φορολογική αρχή είχε ανταποκριθεί στο βάρος απόδειξης και οι αναιρεσείοντες δεν προσκόμισαν συγκεκριμένα στοιχεία για κάθε επίμαχο ποσό. Κατόπιν τούτων, το Εφετείο έκρινε ότι τα επίδικα ποσά αποτελούσαν μη δικαιολογούμενες πρωτογενείς καταθέσεις και το ΣτΕ απέρριψε την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη, επιβεβαιώνοντας την ορθότητα της κρίσης του Εφετείου (ΣτΕ 130/2025).
Στην υπόθεση, σλοβακική εταιρία ζήτησε επιστροφή για βουλγαρικό ΦΠΑ σε εξοπλισμό που αγόρασε από γερμανική εταιρία και παρέμεινε στη Βουλγαρία για παραγωγή εξαρτημάτων που παραδόθηκαν ενδοκοινοτικά. Η βουλγαρική φορολογική αρχή απέρριψε το αίτημα, κρίνοντας ότι η παράδοση του εξοπλισμού ήταν παρεπόμενη των ενδοκοινοτικών παραδόσεων εξαρτημάτων και έπρεπε να υπαχθεί στο ίδιο φορολογικό καθεστώς, θεωρώντας ότι οι πράξεις διαχωρίστηκαν τεχνητά. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η μεταβίβαση κυριότητας συνιστά παράδοση ανεξαρτήτως φυσικής μετακίνησης, αλλά χωρίς μεταφορά δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις απαλλαγής. Επομένως, η επιστροφή δεν μπορεί να αποκλειστεί, εκτός αν η παράδοση του εξοπλισμού αποτελεί μέρος ενιαίας οικονομικής παροχής ή παρεπόμενη κύριας παροχής. Δεν διαπιστώθηκε ότι ο διαχωρισμός έγινε για να υπάρξει αδικαιολόγητο φορολογικό όφελος (C‑234/24).
Εγγραφείτε στις ενημερώσεις μας
