Η υπόθεση αφορά καταλογισμό ποσού ως προσαύξηση περιουσίας λόγω αποστολής σημαντικών εμβασμάτων στο εξωτερικό, τα οποία η φορολογική αρχή έκρινε ότι δεν καλύπτονταν από δηλωθέντα εισοδήματα και τα φορολόγησε ως εισόδημα της χρήσης κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν τα εμβάσματα. Η φορολογούμενη προέβαλε ότι τα επίμαχα ποσά προέρχονταν από κεφάλαια προηγούμενων ετών και όχι από εισόδημα της κρίσιμης χρήσης, χωρίς όμως να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός της από το Διοικητικό Εφετείο, το οποίο έκρινε ότι νομίμως φορολογήθηκαν κατά το έτος αποστολής τους. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η προσέγγιση αυτή αντίκειται στην πάγια νομολογία, σύμφωνα με την οποία η μεταφορά χρημάτων μεταξύ λογαριασμών του ίδιου προσώπου δεν συνιστά κατ’ αρχήν προσαύξηση περιουσίας, και κρίσιμος χρόνος για τη φορολόγηση δεν είναι ο χρόνος του εμβάσματος, αλλά ο χρόνος κατά τον οποίο το ποσό εισήχθη στην περιουσία του φορολογουμένου (ΣτΕ 157/2026).
Τραπεζική εταιρία προκειμένου να εγγράψει υποθήκη προς εξασφάλιση απαίτησης από ομολογιακό δάνειο, κατέβαλε στο Υποθηκοφυλακείο αναλογικά δικαιώματα και πάγιο τέλος εκατό ευρώ. Το Δημόσιο απέρριψε σιωπηρώς αίτημα της εταιρίας για επιστροφή του ποσού που αντιστοιχούσε στα αναλογικά δικαιώματα ως αχρεωστήτως καταβληθέντα. Στη συνέχεια το Διοικητικό Πρωτοδικείο και Εφετείο έκαναν δεκτούς τους ισχυρισμούς της εταιρίας κρίνοντας ότι για την εγγραφή υποθήκης προς εξασφάλιση απαίτησης από ομολογιακό δάνειο απαιτείται μόνο η καταβολή παγίου τέλους εκατό ευρώ. Τούτο διότι στην περίπτωση του ομολογιακού δανείου έστω και αν καλύπτεται από έναν μόνο ομολογιούχο δανειστή, ισχύει απαλλαγή από κάθε άλλη επιβάρυνση, μεταξύ των οποίων και τα αναλογικά δικαιώματα. Το ΣτΕ επικύρωσε την απόφαση Εφετείου απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς του Δημοσίου (ΣτΕ 2323/2025).
Στην εξεταζόμενη υπόθεση, η φορολογική αρχή θεώρησε ότι χρηματικές μεταφορές μεταξύ μητρικής και θυγατρικής εταιρίας συνιστούσαν δανειακή σύμβαση και επέβαλε τα αντίστοιχα τέλη βάσει λογιστικών εγγραφών. Τα διοικητικά δικαστήρια έκριναν ότι η φορολογική αρχή δεν απέδειξε, ως όφειλε, τη συνδρομή των ουσιωδών χαρακτηριστικών του δανείου και ότι οι συναλλαγές εντάσσονταν σε αλληλόχρεο δοσοληπτικό λογαριασμό, ακυρώνοντας τον καταλογισμό. Το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την κρίση αυτή, υπογραμμίζοντας ότι ο καταλογισμός τελών εξαρτάται από τον νομικό χαρακτηρισμό που αποδίδει η φορολογική διοίκηση βάσει σχετικής νομοθετικής διάταξης, η οποία πρέπει να μνημονεύεται στην έκθεση ελέγχου. Σε περίπτωση διαφορετικού νομικού χαρακτηρισμού από το δικαστήριο, η πράξη ακυρώνεται χωρίς δυνατότητα μεταρρύθμισης, καθώς δεν επιτρέπεται η υποκατάσταση της διοίκησης με απευθείας καταλογισμό βάσει νέας νομικής θεμελίωσης, ακόμη και αν δεν επιδεινώνεται η θέση του φορολογουμένου (ΣτΕ 465/2025).
Σε περίπτωση μη πλήρους υποβολής δηλώσεων ειδικού φόρου επί ακινήτων (ΕΦΑ), εφαρμόζεται η δεκαπενταετής παραγραφή του δικαιώματος του Δημοσίου για καταλογισμό φόρου, όπως ορίζεται από τη σχετική φορολογική νομοθεσία. Συγκεκριμένα, η υπόθεση αφορούσε αλλοδαπή εταιρία που κατείχε ακίνητο στην Ελλάδα μέσω συμμετοχής της σε άλλες εταιρίες και δεν είχε υποβάλει δηλώσεις ΕΦΑ, ούτε είχε αποκαλύψει τα φυσικά πρόσωπα – πραγματικούς μετόχους και τελικούς κύριους της εταιρίας. Το Δικαστήριο έκρινε ότι προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η απαλλαγή από τον ΕΦΑ προϋποτίθεται η πλήρης διαφάνεια της μετοχικής σύνθεσης έως το επίπεδο των φυσικών προσώπων και ότι η δήλωση εμπιστευματοδόχων δεν αρκεί. Τέλος, απορριπτέοι κρίθηκαν οι ισχυρισμοί περί παραβίασης των αρχών της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων και της ίσης μεταχείρισης που θεσπίζει το ενωσιακό δίκαιο, καθώς ο φόρος εφαρμόζεται κατά τον ίδιο τρόπο τόσο σε ημεδαπές όσο και σε αλλοδαπές εταιρίες (ΣτΕ 2152/2025).
Εγγραφείτε στις ενημερώσεις μας
Τα διορθωτικά τιμολόγια ενδοομιλικών συναλλαγών πρέπει να τεκμηριώνονται. Η φορολογική αρχή είχε κρίνει ότι τα τιμολόγια διόρθωσης ενδοομιλικών συναλλαγών ήταν αόριστα και ουσιαστικά αποτελούσαν μεταφορά κερδών προς το άλλο κράτος της μητρικής.
Τέθηκε υπό δημόσια διαβούλευση νομοσχέδιο με το οποίο θεσπίζεται ο θεσμός της Φορολογικής Δεσμευτικής Απάντησης (Φ.Δ.Α.) από τη Φορολογική Διοίκηση.
Συνταγματικό το τεκμήριο ελάχιστου ετήσιου εισοδήματος από ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα. Οι αιτούντες ισχυρίστηκαν ενώπιον του ΣτΕ ότι το τεκμήριο ελάχιστου ετήσιου εισοδήματος από ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα είναι αντισυνταγματικό.
