Φοροδοξίες, 08.11.2026

Γνωρίζετε ότι...

Ζήτημα ουσίας που δεν εμπίπτει σε αναιρετικό έλεγχο η αιτιολογία και η εκτίμηση των αποδείξεων για υποτιμολόγηση σε υπόθεση transfer pricing.

Ο φορολογικός έλεγχος καταλόγισε σε εταιρία φόρο εισοδήματος και επέβαλε πρόστιμο για τα φορολογικά έτη 2007 έως 2011. Ειδικότερα ο έλεγχος θεώρησε ότι κατά τις ως άνω περιόδους η εταιρία πραγματοποίησε πωλήσεις αγαθών προς συνδεδεμένη επιχείρηση, οι οποίες υποτιμολογήθηκαν παραβιάζοντας την αρχή των ίσων αποστάσεων. Το Διοικητικό Εφετείο δέχθηκε ότι η κρίση της φορολογικής αρχής δεν ήταν νομίμως αιτιολογημένη, διότι δεν απέδειξε με παράθεση νόμιμων συγκριτικών στοιχείων ότι η αξία των πωλήσεων ήταν αδικαιολογήτως κατώτερη από αυτήν που η εταιρία θα ελάμβανε κατά τον ίδιο χρόνο και κατά τις κρατούσες τότε στην αγορά συνθήκες από άλλη, μη τελούσα υπό έλεγχο επιχείρηση. Το ΣτΕ επικύρωσε την απόφαση του Εφετείου κρίνοντας ότι εν προκειμένω δεν τίθεται νομικό ζήτημα, αλλά ζήτημα ουσίας καθώς αμφισβητείται η ορθότητα της αιτιολογίας και η εκτίμηση μη διαδικαστικών εγγράφων όπως είναι η έκθεση ελέγχου και οι φάκελοι τεκμηρίωσης (ΣτΕ 2432/2025).

Η διετής παράταση της φορολογικής παραγραφής λόγω προστίμου για εικονικά στοιχεία ισχύει μόνο όταν απομένουν λιγότερα από δύο έτη παραγραφής.

Κατά τον φορολογικό έλεγχο διαπιστώθηκε ότι εταιρία είχε εκδώσει εικονικό φορολογικό στοιχείο, για το οποίο της επιβλήθηκε πρόστιμο. Ακολούθως, η φορολογική αρχή προέβη σε διορθωτικό προσδιορισμό φόρου εισοδήματος, θεωρώντας ότι η αρχική πενταετής παραγραφή είχε παραταθεί κατά δύο έτη λόγω της προηγούμενης επιβολής προστίμου. Η εταιρία προσέβαλε τον καταλογισμό, προβάλλοντας ότι το δικαίωμα του Δημοσίου είχε ήδη παραγραφεί. Το Διοικητικό Εφετείο απέρριψε την προσφυγή, κρίνοντας ότι συνέτρεχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις διετούς παράτασης της παραγραφής. Αντιθέτως, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, η παράταση επιτρέπεται μόνο εφόσον από το τέλος του έτους κοινοποίησης του προστίμου υπολείπονται λιγότερα από δύο έτη παραγραφής και μόνο για τον χρόνο που απαιτείται προς συμπλήρωση της διετίας. Καθώς στην εξεταζόμενη περίπτωση απέμενε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, έκρινε ότι η παραγραφή δεν παρατάθηκε, παραπέμποντας την υπόθεση στην επταμελή σύνθεση (ΣτΕ 1187/2026).

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Future Unfold: “Connected Intelligence | The Future Advantage”

Διαβάστε περισσότερα

Η παραγραφή φορολογικών αξιώσεων του Δημοσίου δεν εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από τα διοικητικά δικαστήρια.

Εταιρία άσκησε προσφυγή κατά συμπληρωματικής πράξης καταλογισμού ΦΠΑ για τη χρήση 2002, η οποία εκδόθηκε κατόπιν διαπίστωσης από τον φορολογικό έλεγχο λήψης εικονικών φορολογικών στοιχείων. Το Διοικητικό Εφετείο έκανε δεκτή την προσφυγή, κρίνοντας ότι το δικαίωμα του Δημοσίου είχε παραγραφεί, καθώς η πράξη εκδόθηκε μετά την παρέλευση της αρχικής πενταετούς προθεσμίας και οι διατάξεις που προέβλεπαν τις σχετικές παρατάσεις της παραγραφής ήταν αντισυνταγματικές. Το ΣτΕ έκρινε ότι η παραγραφή φορολογικών αξιώσεων του Δημσίου δεν συγκαταλέγεται στα ζητήματα που εξετάζονται αυτεπαγγέλτως από τα δικαστήρια ουσίας, αλλά αποτελεί ισχυρισμό που πρέπει να προβάλλεται από τον φορολογούμενο, ώστε να παρέχεται στη Διοίκηση η δυνατότητα να τον αντικρούσει. Συνεπώς, έκανε δεκτή την αίτηση αναίρεσης του Δημοσίου και ανέπεμψε την υπόθεση στο δικαστήριο ουσίας για νέα κρίση (ΣτΕ 1409/2025).

Ως κρίσιμος χρόνος φορολόγησης της προσαύξησης περιουσίας ορίζεται ο χρόνος κατά τον οποίο το ποσό εισήλθε στην περιουσία του φορολογουμένου.

Η υπόθεση αφορά καταλογισμό ποσού ως προσαύξηση περιουσίας λόγω αποστολής σημαντικών εμβασμάτων στο εξωτερικό, τα οποία η φορολογική αρχή έκρινε ότι δεν καλύπτονταν από δηλωθέντα εισοδήματα και τα φορολόγησε ως εισόδημα της χρήσης κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν τα εμβάσματα. Η φορολογούμενη προέβαλε ότι τα επίμαχα ποσά προέρχονταν από κεφάλαια προηγούμενων ετών και όχι από εισόδημα της κρίσιμης χρήσης, χωρίς όμως να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός της από το Διοικητικό Εφετείο, το οποίο έκρινε ότι νομίμως φορολογήθηκαν κατά το έτος αποστολής τους. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η προσέγγιση αυτή αντίκειται στην πάγια νομολογία, σύμφωνα με την οποία η μεταφορά χρημάτων μεταξύ λογαριασμών του ίδιου προσώπου δεν συνιστά κατ’ αρχήν προσαύξηση περιουσίας, και κρίσιμος χρόνος για τη φορολόγηση δεν είναι ο χρόνος του εμβάσματος, αλλά ο χρόνος κατά τον οποίο το ποσό εισήχθη στην περιουσία του φορολογουμένου (ΣτΕ 157/2026).

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

Κινούμαστε εντυπωσιακά, ώστε να αναπτύσσεστε ουσιαστικά. Ανακαλύψτε πώς:

Tax