Φοροδοξίες, 18.10.2026

Γνωρίζετε ότι...

Αντισυνταγματική η εικοσαετής παραγραφή του δικαιώματος του Δημοσίου προς επιβολή φορολογικής επιβάρυνσης λόγω φοροδιαφυγής.

Ο φορολογικός έλεγχος το έτος 2020 επέβαλε σε φορολογούμενο πρόστιμο λόγω λήψης και καταχώρισης ενός εικονικού φορολογικού στοιχείου για το φορολογικό έτος 2013. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο έκανε δεκτό τον ισχυρισμό του φορολογουμένου ότι το δικαίωμα του Δημοσίου προς επιβολή του προστίμου είχε υποπέσει στην πενταετή παραγραφή. Αντίθετα απέρριψε τους ισχυρισμούς του Δημοσίου, που υποστήριξε ότι στις περιπτώσεις φοροδιαφυγής ισχύει νεότερη μεταβατική διάταξη νόμου για δεκαετή παραγραφή, η οποία συνιστά περιορισμό της αρχικά προβλεφθείσας εικοσαετούς παραγραφής. Το ΣτΕ επικύρωσε την απόφαση του Πρωτοδικείου κρίνοντας ότι αντίκειται στη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας η ρύθμιση περί εικοσαετούς παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου προς επιβολή φορολογικών επιβαρύνσεων λόγω φοροδιαφυγής. Επίσης έκρινε ότι η ανωτέρω μεταβατική διάταξη περί δεκαετούς παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου προς επιβολή προστίμου λόγω φοροδιαφυγής, είναι αντισυνταγματική διότι καταλαμβάνει εν προκειμένω έτος (2013) προγενέστερο του προηγούμενου έτους της δημοσίευσης του νόμου (2019) (ΣτΕ Β' 7μ. 1246/2026).

Συνταγματικός ο αποκλεισμός επιστροφής φόρων που καταβλήθηκαν με οικειοθελή τροποποιητική δήλωση μετά την έναρξη ελέγχου.

Σε πρόσφατη απόφαση του, το Συμβούλιο της Επικρατείας, έκρινε ότι είναι συνταγματικός ο αποκλεισμός επιστροφής, συμψηφισμού ή διαγραφής φορολογικών επιβαρύνσεων που καταβλήθηκαν βάσει οικειοθελούς τροποποιητικής δήλωσης μετά την έναρξη φορολογικού ελέγχου, ακόμη και όταν αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι ο φορολογούμενος δεν όφειλε τον φόρο λόγω νομικής πλάνης. Η υπόθεση αφορούσε φορολογούμενη η οποία, στο πλαίσιο των διατάξεων περί οικειοθελούς αποκάλυψης φορολογητέας ύλης, υπέβαλε το 2021 τροποποιητική δήλωση για ασφάλισμα που είχε εισπράξει το 2010 και κατέβαλε τις σχετικές φορολογικές επιβαρύνσεις. Στη συνέχεια ζήτησε την επιστροφή των ποσών, επικαλούμενη μεταγενέστερη νομολογία του ΣτΕ σύμφωνα με την οποία οι συγκεκριμένες παροχές δεν υπόκεινταν σε φόρο εισοδήματος κατά τον κρίσιμο χρόνο. Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα, κρίνοντας ότι ο νομοθέτης δικαιολογημένα απέκλεισε τη δυνατότητα επιστροφής ή συμψηφισμού των ποσών αυτών. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η ρύθμιση εξυπηρετεί λόγους δημοσίου συμφέροντος, καθώς ενθαρρύνει την ταχεία συμμόρφωση των φορολογουμένων, διασφαλίζει την αποτελεσματικότητα των φορολογικών ελέγχων και ενισχύει τη βεβαιότητα στις φορολογικές σχέσεις (ΣτΕ 1378/2026).

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Future Unfold: “Connected Intelligence | The Future Advantage”

Διαβάστε περισσότερα

Δεν εκπίπτει το υπερβάλλον ποσό που αντιστοιχεί στον παρακρατούμενο φόρο που επιβαρύνει αμοιβές δικαιωμάτων αλλοδαπής εταιρίας όταν η αμοιβή έχει συμφωνηθεί καθαρή αυτόν.

Ελληνική εταιρία κατέβαλλε δικαιώματα σε αλλοδαπή εταιρία βάσει συμβάσεων δικαιόχρησης, οι οποίες προέβλεπαν ότι η αμοιβή θα καταβαλλόταν καθαρή από παρακρατούμενους φόρους. Για τον σκοπό αυτό, η αμοιβή προσαυξανόταν με το ποσό του αναλογούντος φόρου. Το ΣτΕ έκρινε ότι η αμοιβή των δικαιωμάτων είναι εκπεστέα, εφόσον πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η απόδοση του οφειλόμενου φόρου στο Ελληνικό Δημόσιο. Αντίθετα, όταν η αλλοδαπή εταιρία προσαυξάνει το τιμολόγιό της με το ποσό του αναλογούντος φόρου, ώστε να εισπράξει την συμφωνηθείσα καθαρή αμοιβή, το επιπλέον αυτό ποσό αποτελεί φόρο εισοδήματος που οφείλεται από την αλλοδαπή δικαιούχο. Συνεπώς, η ανάληψη της σχετικής επιβάρυνσης από την ελληνική εταιρία, μέσω της καταβολής του επιπλέον ποσού, δεν καθιστά τον ποσό αυτό εκπεστέα επιχειρηματική δαπάνη, ακόμη και αν περιλαμβάνεται στο τιμολόγιο της αλλοδαπής εταιρίας (ΣτΕ 1734/2025).

Το ιδιωτικό δάνειο δεν καλύπτει τεκμήριο όταν το συμφωνητικό αποκτά βέβαιη χρονολογία μετά την πραγματοποίηση της σχετικής δαπάνης.

Κατά τον φορολογικό έλεγχο διαπιστώθηκε ότι φορολογούμενη είχε εξοφλήσει τραπεζικά δάνεια, χωρίς η σχετική τεκμαρτή δαπάνη να καλύπτεται από τα δηλωθέντα εισοδήματα και το διαθέσιμο κεφάλαιό της. Προς κάλυψη της διαφοράς, η φορολογούμενη επικαλέστηκε ιδιωτικό δάνειο, προσκομίζοντας συμφωνητικό με προγενέστερη ημερομηνία σύνταξης, τραπεζικές επιταγές και στοιχεία τραπεζικού λογαριασμού. Ωστόσο, το συμφωνητικό είχε αποκτήσει βέβαιη χρονολογία, με τη θεώρηση του γνησίου των υπογραφών, μετά την πραγματοποίηση της δαπάνης και, ως εκ τούτου, το δάνειο δεν αναγνωρίστηκε προς κάλυψη του τεκμηρίου. Η σχετική κρίση επικυρώθηκε από το Διοικητικό Εφετείο και η φορολογούμενη, με αίτηση αναίρεσης, υποστήριξε ότι η προγενέστερη χορήγηση του δανείου αποδεικνυόταν και από τις τραπεζικές επιταγές. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι το ιδιωτικό συμφωνητικό πρέπει να έχει αποκτήσει βέβαιη χρονολογία πριν από τη δαπάνη, ανεξαρτήτως της αναγραφόμενης ημερομηνίας σύνταξης, ενώ η αξιολόγηση των λοιπών αποδεικτικών στοιχείων δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο, και απέρριψε την αίτηση αναίρεσης (ΣτΕ 561/2026).

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

Κινούμαστε εντυπωσιακά, ώστε να αναπτύσσεστε ουσιαστικά. Ανακαλύψτε πώς:

Tax